Ömrümden koca bir sayfa kapandı..

Anneannemin ardından yazmak öyle zor ki..

Nerden ve nasıl başlayacağımı hiç bilmiyorum..

Acım o kadar taze ki..

Oysa ölüm bana ve sevdiklerime hep uzak sanırdım..

Çok küçükken dedemi (Babamın babası) kaybetmiştim ama o acının gerçekliğini farkedecek bir yaşta değildim ki!

Oysa anneannem..

Onunla 28 yıla sığdırılmış öyle kocaman bir hayat yaşadık ki!

Her yaz tatilinde soluğu onun yanında alırdık..

Sevgisini hissettirmekten korkmazdı..

Duygularını saklamayı beceremezdi ki zaten..

Güzel gözleri ile şefkatle bakar ve pamuk elleriyle sarılırdı..

Hiç gücenmezdi..

İş telefonum kolay olduğu için aklında tutar ve bazen annemi sormak için bile beni arardı..

Evliliğimden hoşnut olduğunu bilirdim..

Eşimi ve ailesini çok severdi..

Her ziyaret dönüşünde "Eve gidince ara tamam mı" diye tembih ederdi..

67 yıllık evliliklerinde Dedeme olan aşkını hep gözlerinde gördüm..

Gülen gözlerle karşıladı kocasını ama şimdi gözü yaşlı bıraktı..

Dedem için çok üzülüyorum..

Ananemin boşluğunu biliyorum kimse dolduramayacak..

Onlar bir ömür birlikte oldular..

Şimdi ki nesile 10 yıl bile uzun gelirken koskoca 67 yıl..

Bir gün bile offf dediğini duymadım anneannemin..

Hep sevgi dolu ve sıcaktı..

Ev boşu boşuna gelen giden ile dolup taşmadı ardından..

Boşuna dualar, gözyaşları eksik olmadı..

Herkesten aynı sözü işittim "hiç kimseyi kırmazdı" dediler..

Kırmadı da zaten..

O bir melekti çünkü..

Ve meleklere yakışır şekilde fazla acı çekmeden öldü..

Canım ananem,

Meleğim..

Tepsiler dolusu patlattığı mısırın tadı hala damağımda..

Soba üzerinde pişirdiğin kestaneninde..

Ev ekmeğinin, ev lokumunun, ev pidesinin lezzetine senin sayende vardım..

En güzel patlıcan turşusunu sen yapardın..

İnanılır gibi değil!

Sanki bir rüyadayım..

Ama sen artık yoksun..

Ve damağımda kalmayacak senin tadların..

Senin kokun..

Oysa daha geçe gün ellerimle pasta yedirmiştim sana..

Kulağıma iyi değilim diye fısıldadın ama inanmak istemedim ki ben..

offff...

Ardından öyle bir acı oturdu ki içime, içimize..

Bu acıyı aşmak için yeterince üzülemedim de sanırım..

Belki de ondan inanmıyorum gidişine..

Oysa ellerimle dokundum soluk yüzüne, ıslak toprağına..

Derin uykudaydın sen..

Eminim beni duydun, gördün, gülümsedin..

Yalnız kalıp doya doya ağlayabilseydim belki hafiflerdim..

Ama yapamadım..

Nedense..

Ben seni şimdiden çok özledim..

Yazacak ve anlatacak o kadar çok şey var ki ama maalesef benim gücüm yok..

Dahasını yarın kendim anlatırım sana..

Tamam mı?

NOT: Mail ve yorumlarıyla üzüntümü paylaşan herkese çokk teşekkür ederim. Acı haber sizlerden uzak olsun..