5 Mayıs 2010 Çarşamba

Anneme..

9 Mayıs 2010, yani bu Pazar…
Çok özel ve önemli bir gün…
Çünkü anneler günü...
Kaçıncı defa kutluyoruz seninle bu günü anne…
Dur bir düşüneyim diyecek kadar olmadı değil mi henüz?
30 yıldır benimlesin, benim annemsin…
İyi ki!
Bu yıllar daha da artacak zamanla, ben gün geçtikçe daha da çok seveceğim seni…
Daha çok bağlanacağım, daha çok korkacağım kaybetmekten seni…
Daha çok “iyi ki benim annemsin” diyeceğim…
Senin kadar güçlü bir anne değilim, senin kadar yormadı belki yaşam beni ama ne de olsa bende bir anneyim artık!
Şimdi seni ve endişelerini çok daha iyi anlıyorum.
Anne olunca anlarsın sende demiştin ya vakit geldi işte…

Senin sayende güzel bir çocukluk geçirdim.
Çok kolay değildi belki ama geçmişe dönüp baktığımda “keşke” demiyorum anne…
Sabahları sıcak bir odaya uyandım hep…
Güzel bir kahvaltı buldum başucumda…
Camın önünde, sobanın yanında örerdin hep saçlarımı hatırladın mı?
Ben hiç unutmuyorum anne!
Yaşadığımız her şey, her an aklımda…
En çok neyi severdim bilir misin?
Uzun ve kalabalık sofralarda eski günleri, gençliğini, yaşadıklarını anlatmanı…
Başrolde hep sen vardın…
Bir film karesi gibi geçerdi gözümden, masal gibi gelirdi hatta…
Hep yanımdaydın sen, yanımızda…
Üç kardeş okuldan dönerdik ve kapıyı hep sen açardın.
O zili çalmanın tadı bile bir başkaydı anne…
Hastalanınca iyileşeceğimi bildim.
Yorulduğumda sırtımı sana yasladım. Nefes aldım, dinlendim.
Bildim ki hata da yapsam annem hep yanımda, arkamda…
Belki de o yüzden hiç korkmadım ben anne…
Sadece seni kaybetmekten, sensiz bir güne uyanmaktan korktum galiba…
Sen hep yanımda ol…
Seni çokkkk seviyorum anne…

Bana tüm kattıkların, öğrettiklerin, kazandırdıkların için TEŞEKKÜR ederim sana.
Yaşadığımız kötü günler, kötü anılar ve varsa kırgınlıklar umarım geçip gitmiştir...
“Anne dedim ya ben sana en değerli hazine olsun, o da başımın üstüne taç olsun...”

Umarım bende en az senin kadar iyi, senin kadar güçlü bir anne olurum oğluma...
Seni çok seven kızın...

6 yorum:

  1. ne kadar şanslısın. benim hiç yaşamadığım şeyler, annemin bana dokunması, saçlarımı örmesi. saçlarımı örmek yerine ben ağlarken sırtıma vura vura makasla kısacık keserdi. neden diye düşünürdüm her gece, neden böyle bir annem var. gözlerime hiç bakmayan, benimle hiç konuşmayan, sadece azarlamak, tehdit etmek ve ceza vermek için benimle konuşan, işten yorgun gelen babamı abimi uyandırıp dövmesi için ikna eden, ağzından yalnız olumsuzluk, fitne, eleştiri sözleri çıkan bir annem var. babamla yakınlaşmamıza, baba-kız olmamıza asla izin vermedi. kaç gece su içmeye kalktığımda, babama acımasızca beni kötülediğine şahit oldum. nasıl anne olduğuna ağladım yıllarca. ne yaparsam yapayım hep bir ayağı eksik sehpa gibiyim, anne sevgisi görmediğim için. çok çalıştım, üniversiteyi evlenince bitirdim, işe girdim, iki oğlum oldu, ev, araba vs. hepsi oldu. annemin evinden ayrılalı on beş yıl oldu. herşeyim oldu ama hep bir şey eksik içimde, boş bir yer var. yakınlarımda hep anneler kızlarının desteği, çocukken, gençkızken, evlenirken, doğum yaparken, bebeğini büyütürken. annelerine teslim edip bebeğini huzurla işe gitmek ne demek bilmiyorum ama hep arkadaşlarımda görüyorum. ben karnım burnumda sabahtan akşama kadar çalışıp eve dönünce doğru mutfağa girip eşime ve oğluma yemek hazırlarken, annem olacak kadın yazlığında sefa sürerdi. bu çevremdekilerin sorularıyla içime daha çok batmaya başlamıştı. aa annen bir uğramıyor mu, yada annen yemeğe çağırmıyor mu diye hayret ederdi arkadaşlarım. kimseye toz kondurmaz bahanelerle üstünü örterdim yine. çok yoruldum ben, yıllar geçtikçe daha çok büyüyor içimdeki boşluk. çocuklarıma gösterdiğim aşırı sevgi bunun sebebi sanırım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çokkk üzüldüm...
      Ne desem bilemedim :(
      Kanım dondu ve anlam veremedim yaşadıklarına...
      Herkesin haklı bir sebebi vardır hayatta ama annelerin olmamalı bence..
      Sevgi dolu anneliğin, evlatların teselli olsun sana.
      İnsan kaç yaşına gelirse gelsin ardında bir annesi olsun ister. Umarım geride bıraktıklarını telafi edersin...

      Sevgiler,
      Alev

      Sil
  2. Allah icindeki o boslugu hic aklina getirmeyecek kadar harika bir omur nasip etsin sana amin -nesjoy-

    YanıtlaSil
  3. çok teşekkürler, benim durumum zor gerçekten, böyle bir şey kimseyle paylaşılmıyor. bu öyle bir şey ki, annenizin vefatından ya da annenizi hiç tanıyamamış olmanızdan daha büyük bir acı, ama aynı zamanda büyük bir utanç kaynağı.umarım teselli olur Flame ve teşekkür ederim Joy.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hayatın bize biçtiği kederler eteklerimizi bırakmıyor işte..
      Çok mutlu, dertsiz insan yok!
      Senin payına da bu acı düşmüş maalesef :((
      O eksikliği bir şekilde kapatmanı diliyorum..

      Sil

Yorumlarınız için TEŞEKKÜRLER...


FLAME